"Als je me haiku afneemt, dan ben ik er niet meer."

Luister naar het gesprek met Miche, dat kan ook.

Miche: “Taal is voor mij altijd belangrijk geweest. Ook al heb ik jarenlang gewerkt als grafisch vormgeefster en fotografe en later in toegepaste en beeldende kunst, gaandeweg begon ik me steeds meer aangetrokken te voelen tot woorden en poëzie. Ik raakte in diezelfde periode ook geboeid door Oosterse filosofie en kwam op die manier terecht bij haiku. Er zit een bedrieglijke eenvoud in een afgewerkte haiku, maar precies de juiste woorden vinden is vaak een werk van lange adem. Zinsbouw, woordenschat, ritme, klankkleur, dat zijn allemaal belangrijke aspecten bij het schrijven. Daarnaast probeer je om je gedachten vorm te geven vanuit je hart, zo komt er een bepaald gevoel in.

In 1972 heb ik mijn eerste haiku geschreven, dat mooie boekje heb ik nog altijd. Als ik het nu doorblader, merk ik dat er veel slecht materiaal tussen zit. Omdat ik het al zoveel jaren doe, ruim vijftig jaar intussen, kan ik het technische aspect intussen wel wat loslaten. Ik ga nu bewust meer intuïtief te werk. Dat was vroeger moeilijker, omdat ik de vorm nog onder de knie moest krijgen.”

"Ik begin altijd op losse velletjes papier. Dan schrijf en schrap ik tot het goed zit, en pas dan schrijf ik het in mijn boekje. Het gebeurt ook dat ik maar geen passende volgende zin vind. Dan leg ik alles weg en laat er wat tijd overheen gaan. Zo heb ik een doos vol met goede ideeën en aanzetten, waar ik dan geregeld nog eens opnieuw naar kijk.

Als ik echt niet verder geraak met een zin, dan gooi ik hem in de prullenmand. Dat mag je letterlijk nemen. Ik werk nooit met de computer, alleen met de hand. Af en toe heb ik een idee van een onderwerp waar ik het over wil hebben, zoals laatst over een papieren vlieger. Dan blader ik in een van mijn vele boeken om me te laten inspireren. Soms komt er dan ineens iets, soms ook niet en dan laat ik het los.”

"Kunst is voor mij een manier om in het leven te staan. Er zijn mensen die wetenschappelijk opgeleid zijn, die denken helemaal anders. Voor mij is taal een zeer interessant medium. Het is iets dat me elke dag bezighoudt, dat ik nooit loslaat. Het is mijn adem. Als je mij dat afneemt, dan ben ik er niet meer. Leven begint met een inademing en eindigt met een uitademing. Alles wat daar tussenin ligt, vul je op je eigen manier in. Al kan je sommige dingen ook niet kiezen.”

Miche: “Een tijd geleden kreeg ik te horen dat ik gezondheidsproblemen heb. Zoiets gooit je leven overhoop. Ineens moet je anders naar de dingen gaan kijken. Ik weet dat mijn tijd eindig is. Daarin helpt het schrijven ook. Onlangs moest ik een tijd in het ziekenhuis doorbrengen. Ik had mijn haikuboekje niet bij me, maar wel papier en balpen. Ik lag aan een infuus en zag vanuit mijn bed hoe eekhoorntjes in de bomen sprongen. Ik begon erover te schrijven. bomen gaan botten een eekhoorntje wipt en wipt vroeg het voorjaar in Op die manier bracht haiku me niet alleen afleiding, maar ook troost. Door haiku te schrijven, leer je je aandacht te focussen op dat wat je raakt. Dat groeit met de jaren. Naarmate ik meer ben gaan schrijven, ben ik ook meer gaan letten op de kleine dingen. Die zou ik anders misschien over het hoofd hebben gezien. Ook dat is voor mij een mooi aspect van haiku.”