Dagverzorgingscentrum: overdag goed omringd, ‘s avonds in uw eigen bed

Hugo: “Ik zette de stap naar De Pelikaan een tijd geleden, op aanraden van de huisarts en mijn zoon en schoondochter. En ik heb een schoonzus die in eenzelfde situatie heeft gezeten. Die stap was niet zozeer bedoeld om eens in een andere omgeving te zijn. Want hier om de hoek is ook een dienstencentrum (Arena, red.) en daar kwamen we regelmatig, ook al vóór mijn vrouw ziek werd. En we zijn dat blijven doen. Dat is een vertrouwde plek, Vera kent de meeste mensen daar nog wel. 

Maar naar het dagverzorgingscentrum gaat ze ook graag, hoewel ik daar in het begin bang voor was. Vera verblijft er iedere maandag en woensdag, het is inmiddels een vaste routine geworden. En de zorgmedewerkers van De Pelikaan geven aan dat Vera er zich goed voelt en meedoet met de activiteiten. Elke maandag komt er een ergotherapeut voor bewegingsoefeningen. Verder doen ze spelletjes, knutselen, … en ’s middags krijgt mijn vrouw er ook een warme maaltijd.”

Hugo: “Aanvankelijk worstelde ik met schuldgevoelens en kon ik me niet volledig ontspannen. Maar ik merk dat ik al eens iets kan doen waar ik anders moeilijk tijd voor vind. Zo had ik bijvoorbeeld na drie operaties aan mijn schouder nood aan spierversterkende oefeningen en die kan ik nu doen, hier in de fitness, op het moment dat Vera in De Pelikaan is. Want de dagen die we samen doorbrengen, sta ik fulltime paraat. Om haar aandacht te geven en te verzorgen, aan te kleden, te helpen met eten, haar afspraken te regelen … Daarnaast doen we nog wel een beroep op een poetshulp en een thuisverpleegkundige.”

Interview: eind 2025